கவிதைகள்

சிட்டுக்குருவியின் சாபம்

நானும்

அவளை அருகில் விட்டுவிட்டு

அளவளாவத் தொடங்கியிருந்தேன்...

’மரங்களைத் தொலைத்த

மனிதகுலம் மண்ணாகுமென்று…

அசட்டை செய்துவிட்டதாய் எண்ணி 

அகன்றுவிட்டாள் போலும்..

அதன்பின் அவள் வரவேயில்லை..

 --

செழியன், மதுரை

சூஃபியின் முத்தம்

கைய்யாமின் பழைய கோப்பை ஒன்றில் 

அவளோடு கூடிய ஓட்கா இரவொன்றில் 

அறையெங்கும் 

இறகின் முனையிலிருந்து 

விழுந்த துளிகள் பெரும் சுனையானது

முத்தங்கள் மூழ்கிக் களித்த பொழுதொன்றில் 

அறை கடலானது

 --

அம்மு ராகவ், தேனி

பூதத்தின் அடிமைகள்

பூதம் கிடைத்ததும் 

ஆட்டமாய் ஆடினர்

ஆரம்பத்தில் விதவிதமாய் 

வரம் கேட்டு மகிழ்ந்தனர்.

இன்னும் பூதம் 

கிடைக்கப் பெறாதவர்களின் 

பெருமூச்சு 

 --

ஈடித் ரேனா, புதுக்கோட்டை

பாட்டியும் மஞ்சள் கொன்றையும்

மலர்களுக்கு வலிக்காமல்      மெதுவாகக் கூட்டி 

ஓரம் ஒதுக்கி வைக்கும் பாட்டியின் உடலெங்கும் 

--

ஈடித் ரேனா, புதுக்கோட்டை

விடியல்

இந்த உலகம்

கண்ணீரைக் கேட்கும் முன்

காரணத்தைக் கேட்கிறது.

சோர்வுக்குக் கூட

ஒரு எடை இருக்கிறது போல...

--

பவானி சிம்ஹன், துபாய்

சாபத்தின் சாட்சிகள்

சமூக விலங்குகளுக்கிடையே சண்டை.

ஓயாத போர்.

மிகப் பெரிய போர்.

ஆண்டாண்டு காலங்களாக உயிர்வதைகள். 

--
ஹேமா, கொச்சி