சில வலிகளுக்கு

மருந்தே இருக்காது…

அவை மெதுவாக

மனதின் சுவர்களில் பூஞ்சைப் போலப் பரவி,

ஒரு நாளில் நம்மையே அந்நியமாக்கி விடும்.

சிரிக்கிறேன்...

ஆனால் அந்தச் சிரிப்புக்குள்

சிதறிக் கிடக்கிறது

நூறு அமைதியான அழுகைகள்.

"நான் சோர்ந்து விட்டேன்"

என்று சொல்லத் தோன்றும்.

ஆனால் யாரிடமும் சொல்ல முடியாது.

ஏனெனில்

இந்த உலகம்

கண்ணீரைக் கேட்கும் முன்

காரணத்தைக் கேட்கிறது.

சோர்வுக்குக் கூட

ஒரு எடை இருக்கிறது போல

அதைத் தூக்கிக்கொண்டு

நாட்களைக் கடப்பது 

சில நேரம் மிகவும் கடினம்.

ஒவ்வொரு இரவும்

ஒரு போர்க்களம் போல;

கண்களை மூடினால் நினைவுகள்,

திறந்தால் பயங்கள்.

தூக்கம் கூட

என்னைத் தவிர்த்துப் போகிறது!

இந்த இதயம்

எவ்வளவு தாங்கும் என்று தெரியவில்லை,

ஒவ்வொரு நாளும்

உடைந்து கொண்டே இருக்கிறது.

ஆனால்

அந்த உடைதலின் சத்தம் மட்டும்

வெளியே கேட்கவே இல்லை!

எல்லோரும் என்னைப் பார்க்கிறார்கள்...

நான் இன்னும் உயிரோடு இருக்கிறேன் என்று.

ஆனால்

என் உள்ளே இருந்த

நான்

என்றோ இறந்து விட்டேன்!

சில நாட்களில் வாழ்க்கை 

ஒரு நீண்ட மழைக்காலம்போலத் தோன்றுகிறது…

நின்று விடாத சத்தங்கள்,

முடிந்து விடாத கவலைகள்,

யாரும் கேட்காத அமைதியான அழுகைகள்.

"இன்னும் எவ்வளவு தூரம்?"

மனம் மெதுவாகக் கேட்கும்.

“ஏன் இவ்வளவு போராட்டம்?”

என்று இரவு முழுக்க விழித்திருக்கும்.

சில சமயம்

நிரந்தரமான ஒரு தூக்கம் மட்டும் வேண்டும் போலத் தோன்றும்…

எந்த நினைவும் வராத,

எந்த வலியும் எட்டாத,

எந்த நாளையும் எதிர்கொள்ள வேண்டாத

ஒரு நீண்ட அமைதி.

ஆனால்...

இந்த அளவுக்கு வலித்துக் கொண்டிருக்கும் இதயம் கூட

ஒரு சிறிய ஒளிக்காகத்தான்

இன்னும் துடித்துக் கொண்டிருக்கிறது போல…

அதனால்தான்

முழுவதும் இருள் ஆன பிறகும்

விடியலுக்காக

அமைதியாகக் காத்திருக்கிறது!